Kayıtlar

hayat etiketine sahip yayınlar gösteriliyor

Hayat Üstüne…

Resim
Hayat, çok uzun sanılan aslında çok kısa; çok kolay sanılan aslında çok zahmetli ve engebeli bir yolculuktur. Ben bu yolculuğun en başlarında, fırtınalara karşı korumasız, çok çekingen, hatta utangaç bir çocuk gibiydim. Hayatın ritmine ayak uydurmakta bocalıyor, kendi gölgemden bile çekiniyordum. Sonra üniversite yılları geldi; o yıllar beni yavaş yavaş olgunlaştırırken özgüvenimi de adım adım büyüttü. Kendi ayaklarımın üzerinde durabildiğimi gördükçe her geçen gün kendine daha çok güvenen, geleceğe umutla bakan biri haline geldim. Ta ki o sert kırılma noktasına, iflas edinceye kadar... Bir anda rüzgar tersine döndü. O darbeden sonra yine o eski çekingen, omuzları çökmüş ve eskisinden çok daha fazla içine kapanık, kabuğuna çekilmiş birine dönüştüm. İnsan bir kez düşmeyegörsün; yeniden ayağa kalkana kadar geçen süre, en ağır sınavı oluyor. Zaman akıp gidiyor... Ve insan, durdurmayı hayal ettiği ama asla gücünün yetmediği o amansız zamanın koynunda beklemenin ne demek olduğunu ezberliy...

Ona benden...

bir akşamüstüydü. ev sessizdi, içim dağınık. masada iki çay, ikisi de sogumuş. ben konuşmuyordum. kimse sormuyordu. insan en çok orada yeniliyor hayata. kimsenin suçlu olmadıgı yerde. ne para, ne iş, sadece kendine bakamamak. biri kalktı. pencereyi kapattı. çayı tazeledi. “gecer” demedi. “dayan” da demedi. gitmedi sadece. yıllar sonra fark ettim; bana en çok sarıldıgı anlar degil, sarılmadıgı anlardı. çünkü bazı insanlar sarılmadan da tutar. düşmeni izler ama kaybolmana izin vermez. herkes sabrı över. sabır beklemek sanılır. oysa sabır, aynı acının içinde her gün yeniden uyanmaktır. biri bunu yaptı. sessizce. kendine pay çıkarmadan. bugün ayakta duruyorsam bunu gücüme yazmıyorum. hayata da yazmıyorum. bir insanın en karanlık yerinde ışık olmamayı seçip duvar olmasına yazıyorum.

Kime şikayet edeyim?

Resim
Hayat seni kime şikâyet edeyim. bitmeyen bir girdabın içindeyim ama artık dönmüyorum bile. bu bir hareket değil, sabit bir boğulma. ne dibe vurabiliyorum ne yukarı çıkabiliyorum. tam ortasında tutulmuş gibiyim. günler geçmiyor. üst üste bırakılıyor. her sabah aynı ağırlıkla uyanıyorum. uyku dinlendirmiyor, sadece bilinci kapatıyor. geceyle gündüz arasında fark kalmadı. ikisinin de rengi aynı. herkes konuşuyor. çok konuşuyor. hiçbiri duymuyor. “geçecek” diyorlar. geçmeyen şeylere en çok bu kelime yakışıyor. geçmedi. sadece ben eksildim. kaç kez toparlandım bilmiyorum. kaç kez kendimi yerden kaldırdım. hayat hep aynı yerden bastı. acıyan yerden. insanın en savunmasız olduğu yerden. bunu tesadüf sanmak artık mümkün değil. bağırmak işe yaramıyor. susmak daha çok yakıyor. anlatınca hafiflemiyorsun, anlatmayınca içinden çürüyorsun. bir noktadan sonra acı bile acıtmıyor. sadece duruyor. içeride. herkes güçlü ol diyor. güçlü olmak kırık yerini saklamak demek artık. insan güçlü durdukça ...