Kayıtlar

Öne Çıkan Yayın

Edebiyat, gerçeğe eklenen bir yalandır; ama bazen o yalan, gerçeğin kendisinden daha fazla hakikat taşır.

Resim
Edebiyat, gerçeğe eklenen bir yalandır; ama bazen o yalan, gerçeğin kendisinden daha fazla hakikat taşır. Belki de öyledir. Çünkü insan yaşadıklarını olduğu gibi anlatamaz. Biraz eksiltir, biraz abartır, bazı yerlerini susar. Hatırladıklarını değil, içinde kalanları anlatır. Bir aşkı anlatırken sadece yaşananları değil, yaşanmasını istediği şeyleri de yazar. Bir ayrılığı anlatırken giden kişiden çok, geride bıraktığı boşluğu anlatır. Bir yoksulluğu anlatırken cebindeki paradan çok, insanın kendini değersiz hissetmesini anlatır. İşte edebiyat burada başlar. Gerçeğin üzerine biraz hayal, biraz acı, biraz umut ve bolca insan eklenir. Sonunda ortaya belki gerçek olmayan bir hikâye çıkar. Ama bazen insan, **gerçeği anlatmak için biraz yalan söylemek zorunda kalır.** Çünkü hayatın çıplak gerçeği her zaman hakikatin tamamı değildir. Bazen bir roman, bir şiir ya da birkaç satır; yaşadığımız hayatın söyleyemediğimiz tarafını bizden daha dürüst anlatır. Belki de edebiyatın gücü...

Hayat Üstüne…

Resim
Hayat, çok uzun sanılan aslında çok kısa; çok kolay sanılan aslında çok zahmetli ve engebeli bir yolculuktur. Ben bu yolculuğun en başlarında, fırtınalara karşı korumasız, çok çekingen, hatta utangaç bir çocuk gibiydim. Hayatın ritmine ayak uydurmakta bocalıyor, kendi gölgemden bile çekiniyordum. Sonra üniversite yılları geldi; o yıllar beni yavaş yavaş olgunlaştırırken özgüvenimi de adım adım büyüttü. Kendi ayaklarımın üzerinde durabildiğimi gördükçe her geçen gün kendine daha çok güvenen, geleceğe umutla bakan biri haline geldim. Ta ki o sert kırılma noktasına, iflas edinceye kadar... Bir anda rüzgar tersine döndü. O darbeden sonra yine o eski çekingen, omuzları çökmüş ve eskisinden çok daha fazla içine kapanık, kabuğuna çekilmiş birine dönüştüm. İnsan bir kez düşmeyegörsün; yeniden ayağa kalkana kadar geçen süre, en ağır sınavı oluyor. Zaman akıp gidiyor... Ve insan, durdurmayı hayal ettiği ama asla gücünün yetmediği o amansız zamanın koynunda beklemenin ne demek olduğunu ezberliy...

Dost

Resim
# DOST Günlerden sıradan bir gündü. Sıradan bir cumartesi… Gerçi onun için pek de sıradan sayılmazdı. Çünkü tam on beş gün sonra ilk defa cebinde **elli lirası** vardı. Bu kez eve tamamen parasız gitmeyecekti. Gerçi cebindeki o elli lira da kendi parası değildi. Her zaman yardım istemeye yüzünün olmadığı, ama zor günlerinde kendisini hiç yalnız bırakmayan arkadaşı Ali'den borç almıştı. Aslında Ali'ye para istemek için gitmemişti. Sadece uğramış, biraz oturup konuşmuştu. Ali ise cebinden parayı çıkarıp zorla eline sıkıştırmıştı. “Al şunu ağabey, lazım olur.” İtiraz etmişti. “Yok Ali, gerek yok…” Ama Ali dinlememişti. “Sen şimdi bunu alma, eve nasıl gideceksin? Al, sonra konuşuruz.” İşte böyleydi Ali. İnsanın istemesine fırsat vermeden yardım edenlerden… Sonuçta cebinde elli lira vardı. Gerçi evde neredeyse her şey bitmişti. Ekmek… Çay… Şeker… Biraz peynir… Belki birkaç parça sebze… Elli lirayla ne kadarını alabilirdi, onu da bilmiyordu. Ama tamamen para...

Yaşamaya çalışmak inatsa, inat da bir murat

Resim
# YAŞAMAYA ÇALIŞMAK İNATSA, İNAT DA BİR MURAT Çok şükür, son yedi yıldır hayatım biraz daha düzenli. İyi bir ailem var. Mutluyum diyebilirim. Gerçi öyle bal damlayan bir hayat da yaşamıyorum. Herkes gibi benim de kendime göre sıkıntılarım, hesaplarım, dertlerim var. Ama babamın yıllar önce söylediği bir söz vardır: **“Hayatta tek derdiniz para olsun.”** Çocukken bu söz bana çok saçma gelirdi. İnsan büyüdükçe anlıyor ki para, hayattaki en önemli şey değil. Sağlık… Huzur… Aile… Güven… Ve geceleri başını yastığa koyduğunda içinin rahat olması… Bunların hiçbirinin fiyatı yok. Ama yine de babamın o sözü, yıllar geçtikçe başka bir anlam kazandı. Çünkü bazı dönemlerde insanın bütün derdi gerçekten para oluyor. --- 2004 yılının sonlarıydı. İşlerim iyice bozulmuştu. Daha fazla borca girmemek için işimi tasfiye etmeye karar verdim. Kolay değildi. Yıllarca emek verdiğiniz bir işin kapısını kapatmak, sadece kepengi indirmek değildir. İnsan biraz da kendi hayatının bir bölümün...

CAĞIRTLAK KEBABINA AMAN DİKKAT!

Resim
# Geçenlerde, fabrikadaki arkadaşlarla akşam bir piknik yapalım dedik. Öyle uzun uzun planlar, programlar yapmadık. “Biraz et alalım, ateşi yakalım, iki lafın belini kıralım.” dedik. Ama iş Antep olunca, “iki şiş” diye başlayan işin nerede biteceğini kimse kestiremez. :))) Ateş yakıldı, mangal hazırlandı. Ve tabii ki Antep’in meşhur **cağırtlak kebabı** sahneye çıktı. Ciğerin kokusu daha mangalın başında insanın iradesini elinden alıyor. Bir tarafta közün üzerinde cızırdayan ciğer... Diğer tarafta sumakla ovulmuş soğan, bol maydanoz, yeşil biber, turp... Yanında da buz gibi ayran... İnsanın aklına diyet falan gelmiyor. Gelmemesi de normal zaten. O akşam tam **beş şiş** yedim. Evet, yanlış okumadınız… **Tam beş şiş!** Normalde iki şiş yiyip kalkmam gerekirken, üçüncü şişte “Son olsun.” dedim. Dördüncü şişte “Ne olacak canım, kırk yılda bir…” diye kendimi kandırdım. Beşinci şişte ise artık vicdan sustu, ciğer konuştu. :))) Ama insan bazen bile bile lades oluyor. Ben d...

Delik Ayakkabı

Resim
Hava kapanmıştı. Gökyüzü, şehrin üzerine ağır ve karanlık bir örtü sermişti. Mesai bitmişti ama gün bitmemişti onun için. Günün bütün yorgunluğu omuzlarında, cebinde birkaç bozukluk, aklında ise tek bir düşünce vardı: **Bir an önce eve gitmeliyim.** Çocuklarının sesi geliyordu aklına. Eşinin kapıyı açtığında yüzünde beliren o sıcak tebessüm... İnsan bazen dünyada sahip olduğu her şeyi tek bir evin içinde bırakır. O ev de onun için öyleydi. Dışarıda ne yaşarsa yaşasın, kapıdan içeri girdiğinde hayatın bütün yükünü bir kenara bırakabileceğine inanıyordu. Yağmur hızlandı. Önce pardösüsünü ıslattı. Sonra saçlarını... Sonra yüzünü... Ama aslında yağmur sadece üzerine yağmıyordu. İçine de işliyordu. Her adımında ayakkabısının içine dolan soğuk suyu hissediyordu. Tabanı çoktan delinmişti. Ayakkabı olmaktan çıkmıştı artık. Yoksulluğun değil belki ama hayatın insanı nasıl yavaş yavaş tükettiğinin sessiz bir kanıtıydı. Bir süre daha yürüdü. Sonra durdu. Bu halde eve kadar g...

Otuzbeş Yıl

Resim
OTUZ BEŞ YIL Bugün evliliğimizin 35. yılı. İnsan 35 yılın nasıl geçtiğini düşününce, aslında geçenin sadece zaman olmadığını anlıyor. Birlikte yaşlanmışız. Gençliğimizi, telaşlarımızı, umutlarımızı, kırgınlıklarımızı, sevinçlerimizi bıraktık yılların içine. Çocuklarımız büyüdü. Biz değiştik. Hayat değişti. Bazı insanlar hayatımıza girdi, bazıları çıktı. Bazıları yanımızda sandık, uzaklaştı. Bazıları hiç ummadığımız anda yanımızda kaldı. Biz kaldık. Her şey güzel olduğu için değil. Bazen güzel olmadığı halde. Evlilik biraz da budur zaten. Sadece iyi günlerde birbirinin elini tutmak değil; hayat ağırlaştığında o eli bırakmamaktır. 35 yıl boyunca birbirimizi her zaman anlamış olmayabiliriz. Her zaman aynı şeyi istememiş, her zaman aynı pencereden bakmamış olabiliriz. Kırıldığımız, sustuğumuz, birbirimize uzak düştüğümüz zamanlar da olmuştur. Ama bütün bunların sonunda yine aynı evin ışığına, aynı sofraya, aynı hayata döndük. Bugün geriye baktığımda şunu anlıyorum: Aşk, gençken ...