Edebiyat, gerçeğe eklenen bir yalandır; ama bazen o yalan, gerçeğin kendisinden daha fazla hakikat taşır.
Edebiyat, gerçeğe eklenen bir yalandır; ama bazen o yalan, gerçeğin kendisinden daha fazla hakikat taşır. Belki de öyledir. Çünkü insan yaşadıklarını olduğu gibi anlatamaz. Biraz eksiltir, biraz abartır, bazı yerlerini susar. Hatırladıklarını değil, içinde kalanları anlatır. Bir aşkı anlatırken sadece yaşananları değil, yaşanmasını istediği şeyleri de yazar. Bir ayrılığı anlatırken giden kişiden çok, geride bıraktığı boşluğu anlatır. Bir yoksulluğu anlatırken cebindeki paradan çok, insanın kendini değersiz hissetmesini anlatır. İşte edebiyat burada başlar. Gerçeğin üzerine biraz hayal, biraz acı, biraz umut ve bolca insan eklenir. Sonunda ortaya belki gerçek olmayan bir hikâye çıkar. Ama bazen insan, **gerçeği anlatmak için biraz yalan söylemek zorunda kalır.** Çünkü hayatın çıplak gerçeği her zaman hakikatin tamamı değildir. Bazen bir roman, bir şiir ya da birkaç satır; yaşadığımız hayatın söyleyemediğimiz tarafını bizden daha dürüst anlatır. Belki de edebiyatın gücü...