EKONOMİ KÖTÜ GİDERKEN AYAKTA KALMANIN YOLLARI Krizi yalnızca bir tehdit olarak görenler kaybolur; onu bir sınav gibi okuyanlar yoluna devam eder. Ekonomi kötüye gittiğinde ilk kaybolan şey paradır; ardından cesaret gelir. Oysa rekabetin gerçek yüzü tam da bu zamanlarda ortaya çıkar. İyi günlerde herkes güçlüdür, herkes konuşur, herkes kahramandır. Kriz ise süsleri indirir, maskeleri düşürür ve geriye yalnızca ayakta kalabilenleri bırakır. Bir kriz, şirketiniz için ya kapanan bir kapıdır ya da hiç fark etmediğiniz bir çıkış yolu. Hangisi olacağına, panikle değil akılla verilen kararlar belirler. Çünkü kriz dönemleri, çalışanları tanımak için de eşsiz bir aynadır. Şirket büyürken parlayanların çoğu, zor zamanlarda sessizleşir. Asıl yükü omuzlayanlar, fırtına çıktığında belli olur. Krizde küçülmek çoğu zaman yanlış anlaşılır. Havuzu daraltmak değil, büyütmek gerekir. Rakiplerden kaçmak yerine müşteriye yaklaşmak; fiyatla değil, değerle rekabet etmek esastır. Çünkü farkınız yalnızca uc...

BORÇLA YÜZLEŞME Borç insanın yakasına sessizce yapışan bir misafir gibidir… Kapıyı çalmaz, “Ben geldim” demez. Ama bir bakmışsın eve yerleşmiş, koltuğa çökmüş, bir türlü kalkmıyor. Gece yatağa yatarsın, sabah işe gidersin; o hep oradadır. İnsan bazen yükünü taşır, bazen yük onu taşır. Ama bir gün gelir, insan içinden bir ses duyar: “Ben bu yükü sırtımdan indireceğim.” Bütün mesele o sesi duymakta… Borçla mücadele aslında büyük bir savaş değil; küçük ama kararlı adımların yan yana gelişidir. Evde ışıkları kapatır gibi, önce biri, sonra diğeri… Bir bakarsın karanlık değil, ferahlık çökmüş hayatına. İlk adım hep aynıdır: O kredi kartının sesini kısmak. Çünkü en çok konuşan odur. “Çek beni, sonra ödersin,” der; ama sonra dediği şey, insanın en zorlandığı zamandır. Nakit ise dürüsttür. Elindedir, gözünle görürsün. Dolayısıyla hata yapma payın azalır. Faiz pazarlığı mı? Vallahi kimse gurur kırılmıyor. Bir telefon açıyorsun, “Bu oran bana ağır geliyor,” diyorsun. Belki düşürüyorlar, be...