ASLINDA ÜSTÜN ZEKÂLISINIZ Bize çok erken yaşlarda bir şey öğretildi: Haddimizi bilmek. Bir kâğıdın üzerindeki rakamla tanımlandık. “İyi”, “orta”, “zayıf” diye ayrıldık. Ve çoğumuz, aklımızın sınırlarını bir sınav kâğıdının kenarında bırakıp çıktık hayata. Kimse bize şunu söylemedi: Zekâ, ölçülen bir şey değildir. Zekâ, uyanandır. Yıllar sonra bilim, gecikmiş bir itiraf gibi konuştu. İnsan beyninin sandığımız kapasitesinin büyük bölümü, daha yeni yeni anlaşılmaya başlandı. Bildiğimizi sandıklarımız, bilmediklerimizin yanında cılız kaldı. Oysa biz, kendimizi çoktan küçültmüştük. IQ dediler adına. Bir sayı verdiler. Sanki kaderdi. Oysa o sayı, yalnızca bir anın fotoğrafıydı; hayatın tamamı değil. Bugün biliyoruz ki zekâ sabit değildir. Öğrenir, değişir, büyür. Genler bir yere kadar söz sahibidir; gerisi çevre, emek, cesaret ve meraktır. Her birimizin içinde birden fazla akıl yaşar. Kimi kelimelerde nefes alır, kimi notalarda, kimi elleriyle düşünür, kimi insanlara dokunarak anlar dü...