Yıllar geçtikçe şunu daha iyi anlıyor insan: Herkes bir koltuğa oturabilir, ama herkes bir iz bırakamaz. Yöneticilik çoğu zaman atanır. Liderlik ise seçilir. Daha doğrusu, bir sabah insanın kendine sorduğu bir soruyla başlar: “Ben sadece işleri mi yürüteceğim, yoksa insanlara bir yön mü göstereceğim?” Gençken liderliği yüksek ses sanırdım. Buyurgan cümleler, kesin kararlar, kalın çizgiler… Yaş aldıkça fark ettim; liderlik çoğu zaman sessiz bir cesarettir. Walt Disney’in dediği gibi; merak, cesaret, süreklilik… Ama hepsinin önünde güven. İnanmadığın bir şeyi kimseye inandıramazsın. İnanmadığın bir yolda kimse seninle yürümez. Rosa Parks’ı düşünürüm bazen. Ne unvanı vardı ne gücü. Sadece kalkmamaya karar verdi. Bir koltukta oturmak değil, bir tarihin yönünü değiştirmekti o an yaptığı. Liderlik tam da budur. Bir anda, herkesin alıştığı yere “hayır” deme cesareti. İş dünyasında da fark değişmez. Disney insanları mutlu etmek istedi. Sam Walton küçük kasabaların umudu oldu. Jack Welch ...