Kayıtlar

roman yolculuğum etiketine sahip yayınlar gösteriliyor

Kırık Yılların Hikâyesi

  İlk Sayfa-- Sayfa kapandıktan sonra bazı cümleler hâlâ durur. Gözden değil, içerden okunur. Altı çizilmemiştir ama silinmez. İnsan o cümleleri unutmaz; sadece onlarla yaşamayı öğrenir. Bu kitap, bitmiş şeylerin ardından yazıldı. Yaşanıp geride bırakılanların değil; yaşanıp içerde kalanların defteri bu. Anlatılmayanların. Zamanında söylenmeyip sonradan ağırlaşanların. Bir noktadan sonra insan, olan biteni kaydetmekten vazgeçer. Çünkü kayıt tutmak adalet sağlamaz. Hafıza dürüst değildir. Unuturken bile seçer. O yüzden burada kronoloji yok. Başlangıç yok. Son hiç yok. Bu sayfalarda cevap aranmıyor. Cevaplar çoktan tüketildi. Burada sorulara sadık kalınmaya çalışılıyor. Israrla aynı yere dönülüyor. Çünkü bazı yerler geçmez. Üstü örtülür sadece. Bu bir anlatı değil. Bir itiraf da değil. Daha çok bir durma hâli. Kalabalığın hızına katılmamak. Herkes konuşurken susmayı göze almak. Okurdan bir şey beklemiyor bu metin. Anlaşılmak istemiyor. Sevilmek hiç istemiyor. Sadece eşlik edilebilir. ...

Oyun Bitince..

OYUN BİTİNCE!.. Bölüm 1– Sessiz Akşam.. Sigarasından derin bir nefes çekti. Sigarası olmasa ne yapardı, bilmiyordu. Sıkıntılandığında en çabuk sarıldığı şey oydu. Günde iki, bazen üç paket içtiği olurdu. Arabayı evin önüne park etti. Çantasını ve bakkaldan aldırdığı yedek sigaraları aldı. Arabanın kapısını kumandayla kilitledi; arkasına bakmadan yürüdü. Zili üç kez, kısa kısa çaldı. Yine evindeydi. Huzur bulması gereken yerde. Asansörde aynaya baktı. Saçını düzeltti. Gülümsemeye çalıştı. Her akşam aynı hareket. Eve girerken yüzünde tebessüm olsun isterdi; içindekiler görünmesin diye. Dördüncü katta kapı açıldı. Beste koşarak geldi. Eğildi, kızını kucağına aldı, yanağından öptü. Küçük bir sıcaklık geçti içinden. Fatma’nın sesi mutfaktan geldi: “Yanıma gelsene, salata hazırlıyorum.” Ceketini vestiyere bıraktı. Mutfağa girdi, eşini yanağından öptü. Masada yıllardır oturduğu yere oturdu. İç cebinden çıkardığı çikolataları Beste’ye uzattı. “Biri senin, biri ablanın.” Çocuk sevinçl...