Kırık Yılların Hikâyesi
İlk Sayfa-- Sayfa kapandıktan sonra bazı cümleler hâlâ durur. Gözden değil, içerden okunur. Altı çizilmemiştir ama silinmez. İnsan o cümleleri unutmaz; sadece onlarla yaşamayı öğrenir. Bu kitap, bitmiş şeylerin ardından yazıldı. Yaşanıp geride bırakılanların değil; yaşanıp içerde kalanların defteri bu. Anlatılmayanların. Zamanında söylenmeyip sonradan ağırlaşanların. Bir noktadan sonra insan, olan biteni kaydetmekten vazgeçer. Çünkü kayıt tutmak adalet sağlamaz. Hafıza dürüst değildir. Unuturken bile seçer. O yüzden burada kronoloji yok. Başlangıç yok. Son hiç yok. Bu sayfalarda cevap aranmıyor. Cevaplar çoktan tüketildi. Burada sorulara sadık kalınmaya çalışılıyor. Israrla aynı yere dönülüyor. Çünkü bazı yerler geçmez. Üstü örtülür sadece. Bu bir anlatı değil. Bir itiraf da değil. Daha çok bir durma hâli. Kalabalığın hızına katılmamak. Herkes konuşurken susmayı göze almak. Okurdan bir şey beklemiyor bu metin. Anlaşılmak istemiyor. Sevilmek hiç istemiyor. Sadece eşlik edilebilir. ...