Kime şikayet edeyim?

Hayat seni kime şikâyet edeyim. bitmeyen bir girdabın içindeyim ama artık dönmüyorum bile. bu bir hareket değil, sabit bir boğulma. ne dibe vurabiliyorum ne yukarı çıkabiliyorum. tam ortasında tutulmuş gibiyim. günler geçmiyor. üst üste bırakılıyor. her sabah aynı ağırlıkla uyanıyorum. uyku dinlendirmiyor, sadece bilinci kapatıyor. geceyle gündüz arasında fark kalmadı. ikisinin de rengi aynı. herkes konuşuyor. çok konuşuyor. hiçbiri duymuyor. “geçecek” diyorlar. geçmeyen şeylere en çok bu kelime yakışıyor. geçmedi. sadece ben eksildim. kaç kez toparlandım bilmiyorum. kaç kez kendimi yerden kaldırdım. hayat hep aynı yerden bastı. acıyan yerden. insanın en savunmasız olduğu yerden. bunu tesadüf sanmak artık mümkün değil. bağırmak işe yaramıyor. susmak daha çok yakıyor. anlatınca hafiflemiyorsun, anlatmayınca içinden çürüyorsun. bir noktadan sonra acı bile acıtmıyor. sadece duruyor. içeride. herkes güçlü ol diyor. güçlü olmak kırık yerini saklamak demek artık. insan güçlü durdukça daha sessiz kırılıyor. kimse fark etmesin diye. boğulan birine yüzmeyi anlatıyorlar. el uzatan yok. suyun soğukluğunu bilen yok. nefesin nasıl kesildiğini kimse bilmiyor. bilseler susarlardı. hayat, beni sınadığını sanıyorsan yanılıyorsun. sınav biteli çok oldu. şimdi sadece üzerimde oyalanıyorsun. pes etmedim. ama bu bir direnç de değil artık. sadece çöküşü ertelemek. hayat seni kime şikâyet edeyim bilmiyorum. çünkü seni dinleyen yok. sen de dinlemiyorsun zaten. bazı insanlar ölmez. ama yaşamaktan sessizce vazgeçer.