– Kişisel Bir Not Yıllar önce bir akşam eve geç döndüğümü hatırlıyorum. Yorgundum ama içimde tuhaf bir gurur vardı. İşler yolundaydı, sorumluluklar artmıştı, insanlar bana güveniyordu. Kendi kendime, “başarı böyle bir şey olmalı” demiştim. Evin kapısından girdiğimde ise bambaşka bir sessizlik vardı. Kimse bir şey söylemedi. Zaten en ağır cümleler çoğu zaman söylenmez. O gün şunu fark ettim: Başarı bazen alkışla değil, eksiklik hissiyle karşılar insanı. İş yerinde aranır olmak, evde eksik kalmayı telafi etmiyor. Çalışmanın ne demek olduğunu biliyorum. Kendi işini yapmanın yükünü de, bir başkasının sorumluluğunu taşımanın ağırlığını da… “Bugün biraz durayım” deme lüksünün çoğu zaman olmadığını da. Çünkü iş, durduğun an senden uzaklaşır. Ama yıllar bana başka bir şey daha öğretti: Sadece çalışarak kazanılan başarı, bir yerden sonra insanın içini doldurmuyor. İş hayatı net. Çalışırsın, sonuç alırsın ya da almazsın. Özel hayat öyle değil. İhmal ettiğinde hemen alarm vermez. Sessizce g...