Kayıtlar

direnç etiketine sahip yayınlar gösteriliyor

Bugün Huzuru Kana Kana İçtim

Bugün kana kana huzur içtim. Öyle göstererek değil, kimseye anlatma ihtiyacı duymadan… Sanki yıllardır susayan bir yanım vardı da ben bile fark etmemişim. İnsan bazen susuzluğunu anlamıyor. Hayatın telaşını normal sanıyor, omuzlarındaki yükü kader diye taşıyor. Ta ki bir gün içinden derin bir “oh” yükselene kadar… Bugün öyle bir “oh” geçti içimden. Kolay gelmedi bu huzur; içimde kaç fırtına dindi de öyle yer açıldı bu sessizliğe. Meğer huzur, fırtınasız bir hayat değil; fırtınadan korkmamayı öğrendiğin anmış. Eskiden oldurmaya çalıştım, yoruldum. Şimdi “olduğu kadar” diyorum… Ve ilk kez hayat bana yetiyor. Bu bir vazgeçiş değil. Bu, hayatla güreşmeyi bırakıp yan yana yürümeyi öğrenmek. Ne geçmiş susatıyor artık beni, ne de gelecek ürkütüyor. Anladım ki hayat, avuçta tutulan değil; avuç açıldığında yerleşenmiş. İnsan bazen yıllarca susuz kaldığını fark etmiyor; ilk yudumu alınca anlıyor ne kadar yorulduğunu. Meğer ruh da su istermiş… Hem de buz gibi, berrak, sessiz bir huzur. Bugün dur...

Vebadan Koronaya

  Bu bir korona zamanı yazısı. Takvimlerin durduğu, aklın geri çekildiği, korkunun yönetimi ele aldığı günlerden. Bir tüccar yolda vebayla karşılaşır. “Nereye gidiyorsun?” der. “Bağdat’a.” “Kaç kişiyi öldüreceksin?” “Beş bin.” Sonra tekrar karşılaşırlar. Bağdat’ta altmış bin kişi ölmüştür. Tüccar hesap sorar. Veba sakindir: “Ben beş binini öldürdüm. Geri kalanını korku.” Yüzyıllar geçti. Hikâye değişmedi. Korona bin kişiyi aldı. Gerisini panik aldı. Aç kalma korkusu aldı. Alışkanlıklarımız aldı. Bir de “bana bir şey olmaz” cümlesi aldı. 10 Nisan akşamı virüsten değil, akıldan uzaklaştık. Ekmek kuyruğu değildi o. Korkunun dışarı taşmasıydı. Ne mesafe kaldı, ne hastalık bilinci, ne de başkasının hayatı. Aylarca gece gündüz çalışan insanların emeği birkaç saatlik telaşla silindi. Bir karar değil, bir panik anı her şeyi dağıttı. Bizi asıl yoran korona olmadı. Kurala direnen yanımız oldu. Evde kalamayan sabırsızlığımız. Konforsuzluğa tahammülsüzlüğümüz. Çünkü insan ölümden önce alışkanl...

Başarısızlık CV’ye Yazılmaz

Resim
  Başarısızlık CV’ye Yazılmaz Ama insan en çok orada kırılır. Ve kırıldığı yerden büyür falan denir ya… O kadar romantik değil. Bir şeyler çöker. Sessizce. Kimseye haber vermeden. İş gider. Ortaklık dağılır. Yanında sandığın insanlar uzaklaşmaz, kaybolur. Telefon susar. Bazen haftalarca. Dışarıdan bakıldığında “küçük bir aksaklık”tır bu. “Toparlanır” derler. Ama içeride başka bir hesap kapanır. İnsan kendisiyle baş başa kalır. Kaçacak yer yoktur. Gurur önce direnç gösterir. Sonra teslim olur. İnsanın en ağır yenilgisi budur zaten. Kimseye değil, kendine. CV’ye yazılmaz bunlar. Çünkü yazsan da işe yaramaz. Kimse senin kaç gece uykusuz kaldığını sormaz. Kaç kez vazgeçip vazgeçmediğini de. Hayat hepsini yazar. Ama ince ince değil. Kazıyarak. Ve günün birinde şunu anlarsın: Başarısızlık seni güçlendirmedi. Sadece eski seni öldürdü.