Kayıtlar

deneme etiketine sahip yayınlar gösteriliyor

Kime şikayet edeyim?

Resim
Hayat seni kime şikâyet edeyim. bitmeyen bir girdabın içindeyim ama artık dönmüyorum bile. bu bir hareket değil, sabit bir boğulma. ne dibe vurabiliyorum ne yukarı çıkabiliyorum. tam ortasında tutulmuş gibiyim. günler geçmiyor. üst üste bırakılıyor. her sabah aynı ağırlıkla uyanıyorum. uyku dinlendirmiyor, sadece bilinci kapatıyor. geceyle gündüz arasında fark kalmadı. ikisinin de rengi aynı. herkes konuşuyor. çok konuşuyor. hiçbiri duymuyor. “geçecek” diyorlar. geçmeyen şeylere en çok bu kelime yakışıyor. geçmedi. sadece ben eksildim. kaç kez toparlandım bilmiyorum. kaç kez kendimi yerden kaldırdım. hayat hep aynı yerden bastı. acıyan yerden. insanın en savunmasız olduğu yerden. bunu tesadüf sanmak artık mümkün değil. bağırmak işe yaramıyor. susmak daha çok yakıyor. anlatınca hafiflemiyorsun, anlatmayınca içinden çürüyorsun. bir noktadan sonra acı bile acıtmıyor. sadece duruyor. içeride. herkes güçlü ol diyor. güçlü olmak kırık yerini saklamak demek artık. insan güçlü durdukça ...

Acımanın Ayıp Sayıldığı Çağ

  Kimse kimseye acımıyor artık. Çünkü acımak, durmak demek. Durmaksa bu çağda suç. Herkes nefret etmeye hazır. Sebep aramıyor. Bir başkasının varlığı bile yeterli. Yardım etmek kimsenin aklından geçmiyor. Geçse bile hemen bastırılıyor. “Benim de derdim var” cümlesiyle. Yalnızlıktan korkuyoruz. Ama insanlardan daha çok. O yüzden yalnız kalmayı seçiyoruz, sonra da bu seçimin altında eziliyoruz. Kalabalıkların içinden kaçıp ekranların içine sığınıyoruz. Kimse dokunmasın, kimse sormasın, kimse gerçekten görmesin istiyoruz. Aynı şehirde yaşıyoruz ama aynı hayatta değiliz. Herkes kendi karanlığını başkasına çarpmadan taşımaya çalışıyor. Bu bir çağ meselesi değil sadece. Bu, alışkanlık. İnsanlıktan yavaş yavaş vazgeçme hali. Ve en kötüsü şu: Artık kimse bu hâlden utanmıyor.

Sessiz Kalan

  Ben kimim diye sormuyorum. Çünkü bu soru artık masum değil. Cevabı olanlar erken öldü, olmayanlar yaşamaya devam ediyor. İnsan kalabalıkta çürürmüş, ben bunu geç öğrendim. Herkes konuştu, kimse duymadı. Herkes baktı, kimse görmedi. Görülmeyen şey zamanla kendini de inkâr ediyor. Geçmiş bir hatıra değil. Bir iz de değil. Geçmiş, insanın içine çökmüş sessiz bir enkaz. Üzerine hayat kuruyorsun, altında hâlâ nefes alan şeyler var. Ben güçlü olmadım. Sadece yıkılmaya sıra gelmedi. Çünkü her gün başka bir şey çöktü: bir insan, bir inanç, bir söz. Kendine sıra kalmadı. Kaybettiklerimin çoğu arkamdan gitmedi. İçimde kaldı. İsimleri yok. Yasları tutulmadı. Ama ağırlıkları var. İnsan onlarla yürümeyi öğreniyor. İnandım. Yanlış yerlere, yanlış insanlara, doğru sandığım zamanlara. Şimdi inançlarımı karanlıkta tutuyorum. Işık görünce kaçıyorlar. Herkes kendini anlatıyor. Ben kendimden eksildim. Çünkü bazı hayatlar anlatılamaz. Anlatıldığında hafifler sanılır, oysa sadece çıplak kalır. Ne kahr...

Derinde

  Boğuluyordum. Ama kimse suyu görmüyordu. Herkes kenardaydı. Kuru. Güvende. Ağzı laf yapan cinsinden. “Şöyle düşün.” “Güçlü ol.” “Geçecek.” Geçmedi. Zaten geçen bir şey değildi bu. İçime doluyordu. Nefes almıyordum, ama ölüyormuş gibi de değildim. Daha kötüsüydü. Yaşıyordum. Sesler vardı. Çok ses. Hepsi doğruydu belki. Ama boğulan birinin kulağı doğruyu ayırt etmez. Sadece gürültü duyar. El uzatan olmadı. Yüzmeyi anlattılar. Kollarımı nasıl hareket ettireceğimi. Suyun mantığını. Oysa benim bilmediğim yüzmek değildi. Ben batıyordum. İçimde bir ağırlık vardı. Adı yoktu. Tarifi yoktu. Ama dibe çekiyordu. Bir an geldi… Sesler kesildi. Tavsiyeler sustu. Herkes uzaklaştı. Kaldım. Su. Ben. Ve anladım: Boğulurken kurtarılmıyorsun. Sadece izleniyorsun. Sonra… Bir şey oldu. Çıkmadım. Kurtulmadım. Sadece alıştım. Artık yüzmüyorum. Batmıyorum da. Soğuğun içindeyim. Hareketsiz. Sessiz. Ve en korkuncu şu: Kimse fark etmiyor.

Vebadan Koronaya

  Bu bir korona zamanı yazısı. Takvimlerin durduğu, aklın geri çekildiği, korkunun yönetimi ele aldığı günlerden. Bir tüccar yolda vebayla karşılaşır. “Nereye gidiyorsun?” der. “Bağdat’a.” “Kaç kişiyi öldüreceksin?” “Beş bin.” Sonra tekrar karşılaşırlar. Bağdat’ta altmış bin kişi ölmüştür. Tüccar hesap sorar. Veba sakindir: “Ben beş binini öldürdüm. Geri kalanını korku.” Yüzyıllar geçti. Hikâye değişmedi. Korona bin kişiyi aldı. Gerisini panik aldı. Aç kalma korkusu aldı. Alışkanlıklarımız aldı. Bir de “bana bir şey olmaz” cümlesi aldı. 10 Nisan akşamı virüsten değil, akıldan uzaklaştık. Ekmek kuyruğu değildi o. Korkunun dışarı taşmasıydı. Ne mesafe kaldı, ne hastalık bilinci, ne de başkasının hayatı. Aylarca gece gündüz çalışan insanların emeği birkaç saatlik telaşla silindi. Bir karar değil, bir panik anı her şeyi dağıttı. Bizi asıl yoran korona olmadı. Kurala direnen yanımız oldu. Evde kalamayan sabırsızlığımız. Konforsuzluğa tahammülsüzlüğümüz. Çünkü insan ölümden önce alışkanl...