Kayıtlar

başarı etiketine sahip yayınlar gösteriliyor

Ona benden...

bir akşamüstüydü. ev sessizdi, içim dağınık. masada iki çay, ikisi de sogumuş. ben konuşmuyordum. kimse sormuyordu. insan en çok orada yeniliyor hayata. kimsenin suçlu olmadıgı yerde. ne para, ne iş, sadece kendine bakamamak. biri kalktı. pencereyi kapattı. çayı tazeledi. “gecer” demedi. “dayan” da demedi. gitmedi sadece. yıllar sonra fark ettim; bana en çok sarıldıgı anlar degil, sarılmadıgı anlardı. çünkü bazı insanlar sarılmadan da tutar. düşmeni izler ama kaybolmana izin vermez. herkes sabrı över. sabır beklemek sanılır. oysa sabır, aynı acının içinde her gün yeniden uyanmaktır. biri bunu yaptı. sessizce. kendine pay çıkarmadan. bugün ayakta duruyorsam bunu gücüme yazmıyorum. hayata da yazmıyorum. bir insanın en karanlık yerinde ışık olmamayı seçip duvar olmasına yazıyorum.

başarı denilen şey bazen sadece hayatta kalmaktır

başarı, çoğu zaman mutluluk değildir. insanın dayanabildiği yere verdiği addır. herkes kendi sınırını başka bir isimle çağırır. sevdiğini yapan azdır. çoğu insan, yaptığı şeyin içine yerleşir. önce katlanır, sonra alışır. alışmak zamanla sevmek gibi görünür. mutluluk dillerde bir anahtardır. elde dolaşır. ama çoğu kapı o anahtarı tanımaz. insan yine de cebinde taşır, boşuna olmadığını kendine kanıtlamak ister. başarı çoğu zaman bir varış noktası değildir. durabildiğin yerdir. daha ileri gidemediğinde orada kalabilmektir. herkes “başardın” der ayakta kaldığın sürece. içeride ne kaldığıyla kimse ilgilenmez. bazıları başarısız sayılır. çünkü yorulduğunu saklamaz. bazıları başarılıdır. çünkü susmayı öğrenmiştir. susmak zamanla bir meziyet gibi anlatılır. oysa çoğu zaman sadece daha derin bir yorgunluktur. ve bazı hayatlar hiç başarısız olmaz. çünkü başlamak için zaten çok geçtir. sevmek mi işi? bazen sevecek hal bile kalmaz. ama yine de kalkarsın. borcunla, utancınla, yarım kalmış h...

Başarısızlık CV’ye Yazılmaz

Resim
  Başarısızlık CV’ye Yazılmaz Ama insan en çok orada kırılır. Ve kırıldığı yerden büyür falan denir ya… O kadar romantik değil. Bir şeyler çöker. Sessizce. Kimseye haber vermeden. İş gider. Ortaklık dağılır. Yanında sandığın insanlar uzaklaşmaz, kaybolur. Telefon susar. Bazen haftalarca. Dışarıdan bakıldığında “küçük bir aksaklık”tır bu. “Toparlanır” derler. Ama içeride başka bir hesap kapanır. İnsan kendisiyle baş başa kalır. Kaçacak yer yoktur. Gurur önce direnç gösterir. Sonra teslim olur. İnsanın en ağır yenilgisi budur zaten. Kimseye değil, kendine. CV’ye yazılmaz bunlar. Çünkü yazsan da işe yaramaz. Kimse senin kaç gece uykusuz kaldığını sormaz. Kaç kez vazgeçip vazgeçmediğini de. Hayat hepsini yazar. Ama ince ince değil. Kazıyarak. Ve günün birinde şunu anlarsın: Başarısızlık seni güçlendirmedi. Sadece eski seni öldürdü.

Başarı Taktikleri...

KARIŞIKLIK, VERİMLİ ÇALIŞMANIN DÜŞMANIDIR! Aklınızı ve Çalışma Ortamınızı Karışıklıklardan Kurtarın, Karışıklıklar Sizi Yavaşlatır. Bu yazımızda verimliliğimizi etkileyen önemli konulardan birine karışıklığa değinmek istiyorum. Burada karışıklıktan kastettiğim sadece bulamadığınız bir kağıt ya da sürekli olarak karıştırdığınız çekmeceniz ya da bundan sonra ne yapacağınıza karar verirken yaşadığınız sıkıntı değildir. Yaşamınızdaki karışıklıklar; yapılacak çok işinizin olmasından, olmaması gereken yerlerde olan eşyalarınıza kadar, çeşitli biçimlerde oluşabilir. Bu esasında bir akıl karışıklığı durumudur. Başarısızlık kafa karışıklığı ve dengede olamama halidir. İş hayatında çok daha başarılı olması gerekirken karışık çalışma alışkanlıkları nedeniyle hak ettikleri yere ulaşamayan birçok insan tanıdım. Bu durum kendime şu soruyu sormama yol açtı: Düzenlilik bazı insanlara genetik bir hediye mi yoksa çevresel bir faktör mü ? yani sonradan mı kazanılıyor ? Dağınık olmalarını bil...

Ustanın Elinin Dokunuşu

Ustanın Elinin Dokunuşu Mezatçı, hırpalanmış, çizilmiş eski kemana şöyle bir baktı. Harcanacak zamana pek değmeyeceğini düşünüyordu ama yine de kalabalığa gösterdi. “Bu ne eder arkadaşlar?” diye sordu. “Açık artırmayı kim başlatacak?” “Bir dolar…” “İki dolar…” “Yalnızca bu kadar mı?” “Üçe çıkartan yok mu?” “Üç dolara satıyorum… satıyorum…” Tam o anda, en arka sıralardan kır saçlı bir adam öne çıktı. Eski kemanı eline aldı. Üzerindeki tozu sildi. Gevşek yaylarını gerdi. Akort etti. Ve kusursuz bir melodi çalmaya başladı. Salon sessizliğe büründü. Müzik bittiğinde mezatçı bu kez daha alçak bir sesle sordu: “Şimdi… keman için ne veriyorsunuz?” “Bin dolar.” “İki bin.” “Üç bin.” “Satıyorum… sattım!” Kalabalık alkışlıyordu. Bazıları ise ağlıyordu. “Ne oldu da değeri bu kadar değişti?” diye sordular. Cevap kısa ve netti: “Bir ustanın eli değdi.” Hayatta da böyledir. Yıpranmış, uyumsuz, yaralanmış nice insan; yanlış kalabalıkların içinde, bir kase çorba, bir alkış, geçici bir ...