“Bana öyle bir kadın bulun ki tüm dünyamı onun ayaklarına serebileyim.” dedim.
Buldum.
Ama o…
dünyamı ayaklarının altına istemedi.
Benimle, sadece benimle paylaşmak istedi.
Sadece yanımda olmak istedi.
İşte o an anladım:
Ben sevginin yanlış tarifini ezberlemişim.
Ben, vermeyi büyüklük sanmışım.
O ise birlikte olmayı yeter görüyordu.
Ben dünyamı önüne sermeye hazırlanırken,
o elimi tuttu.
“Yanıma gel,” dedi.
Ne önümdeydi,
ne arkamda…
tam yanımda.
Meğer gerçek sevgi;
birinin önünde eğilmek değil,
yan yana durabilmekmiş.
Ve insan, doğru kişiyi bulduğunda
dünyasını sermek istemiyormuş artık…
Onu birlikte yaşamayı seçiyormuş.
— mozsarac
Yorumlar