Bugün Kendim Olmak istiyorum

Kendim Olmak Bugün kendim olmak istiyorum. Eskisi gibi değil; daha sakin, daha az aceleyle. Artık sabahları müzikle uyanıyorum ama sesini fazla açmıyorum. Gençlikteki gibi komşuya inat değil; kendime yakın olsun diye. Kahvaltı sofrası hâlâ önemli benim için. Eskiden kalabalık olsun isterdim, şimdi sevdiğim birkaç yüz yeter. Çayın demi, sözlerin samimiyeti… Gerisi fazla. Akşam olunca en sevdiğim tabakları çıkarıyorum. Bir zamanlar kırılır mı diye sakladıklarımı. Artık biliyorum: kırılan tabaktan çok kullanılmayan hayat kalıyor insanda. Sevdiklerimi arıyorum bazen. “Bir şey mi oldu?” diye soruyorlar. Hayır… Sadece “seni seviyorum” demek için. Bazı cümleler yaş aldıkça ertelemeye gelmiyor. Çimlere yalın ayak basmayı seviyorum hâlâ. Toprak değişmedi belki ama ben değiştim. Otobüs şoförüne “Günaydın” derken içimden geliyorsa söylüyorum artık. İçimden gelmeyeni yapacak yaşta değilim. Hatalarıma kızmıyorum. Onlarla uzun bir yol yürüdük. Bazıları bana pahalıya mal oldu ama hepsi beni bana getirdi. Yüzümdeki maskeyi çıkarmak istiyorum bugün. Zor değil artık. En çok da insan yaş aldıkça cesaretleniyor meğer. Korkum var mı? Var. “Beni böyle de sever misiniz?” diye hâlâ soruyorum içimden. Ama cevabı biliyorum artık. Ben kendim olamazsam hiçbir sevgi yetmiyor. Ve bugün, her şeyden çok kendim olmak istiyorum. Çünkü biliyorum… Çünkü hissediyorum… Ve çünkü ancak o zaman gerçekten yaşıyorum.